Cellulitis komt veel meer voor bij vrouwen dan bij mannen. Dit is immers het  gevolg van de verschillen in vet, spier en bindweefsel opbouw en verspreiding over de huid.

Het knobbelige uitzicht van cellulitis wordt veroorzaakt door vetophopingen die tegen de huid duwen en de vorming van bindweefsel verstoren.

Oorzaken van cellulitis

Cellulitis is eigenlijk een normaal proces van de huid dat beïnvloed wordt door erfelijkheid, de dikte van de huid, het geslacht, de hoeveelheid vet ophoping, de verdeling van de lichaamsvetten en de leeftijd. Al deze factoren zorgen ervoor dat cellulitis ontstaat en al dan niet zichtbaar wordt.

Alhoewel meer vrouwen als mannen er last van hebben en het hormonaal beïnvloed wordt, is een hormoontherapie niet werkzaam.

Behandelingsmethoden voor cellulitis

Niemand houdt van die vervelende cellulitis terhoogte van dijen en onderrug. Daarom zijn er in de loop der jaren heel wat behandelingen ontstaan, gaande van dieet aanpassingen, het gebruik van cellulitis crèmes en het laten uitvoeren van mechanische ingrepen.

1.Methylxanthines: Methylxanthines zijn een groep van chemische stoffen bestaande uit aminofylline, cafeïne en theophylline. Deze chemische stoffen zitten in de meeste cellulitis crèmes, omwille van hun vetafbrekende werking. Studies tonen wel degelijk een klein verlies aan omtrek van de dijen, maar de crèmes bevorderen zeker geen grote verschillen.

2.Voedingssupplementen: Producten die cellulitis verbeteren bevatten ingrediënten zoals ginkgo biloba  (die vooral gebruikt wordt voor een betere doorbloeding van de hersenen!), zoete klaver, druivenzaad bioflavinoiden, blaaswier extract, visolie  en sojalecithine. Ze zouden positieve effecten hebben op het lichaam zoals het stimuleren van het metabolisme, de bloedsomloop bevorderen, celbeschadiging tegen gaan en vetten afbreken. Hun rol in deze processen is echter niet bewezen.

3.Massage behandelingen: hiervoor ontwikkelde men speciale toestellen met rollende cilinders. Geeft een stevige massage op de gewenste plaatsen. Het nadeel is dat deze behandeling vrij duur is en het resultaat pas merkbaar na 10-12 behandelingen. Voor een blijvend resultaat moet deze behandeling ook na het verdwijnen van de cellulitis verder gedaan worden. Een bekend toestel is het LPG apparaat met een rollend zuigbeweging.

4.Laser of lichttherapie: laser en lichttherapie behandelingen zijn veel duurder dan massage behandelingen, het resultaat is niet blijvend en kan volgens sommige bronnen zelfs schadelijk zijn voor de gezondheid.

5.Mesotherapie: is een controversiële behandeling van cellulitis waarbij men medicatie of kruiden en vitaminen mengsels rechtstreeks in het aangetaste weefsel injecteert. Hun werkzaamheid is zeker nog niet bewezen.

6.Collagenase: is een enzym dat van nature in het lichaam aanwezig is en het collageen afbreekt. Studies tonen aan dat het injecteren van dit enzym een verbetering geeft in het uitzicht van de cellulitis, maar de effecten op lange termijn zijn zeker nog niet gekend.

7.Aangepast dieet: het eten van een gezonde en gevarieerde voeding arm aan verzadigde vetzuren, verbetert de algemene gezondheid en het uiterlijk van de huid.

8.Warme omslagen: ze verbeteren de doorbloeding van de huid zodat het vocht gemakkelijker afgevoerd wordt en de huid er beter uitziet. De effecten zijn echter maar tijdelijk.

9. Phospholipiden: in de vetlaag spuiten met heel kleine naaldjes is ook veilig en vrij effectief gebleken. Is beter bekend onder de naam lipolyse .

Wat kan je effectief doen tegen cellulitis?

Door het eten van een gezonde voeding arm aan verzadigde vetzuren en voldoende beweging houdt men het lichaam glad en strak. Andere methoden zijn kostelijk, tijdrovend en geven meestal kleine verschillen die slechts tijdelijk zijn.

Wanneer klachten langer dan 3 tot 6 maanden blijven aanhouden, spreken we van chronische klachten.

Het lichaam heeft in die periode geprobeerd, eventueel met behulp van een therapie en medicatie, om van deze klachten te genezen maar zonder het gewenste resultaat.

Na deze periode begint het lichaam geleidelijk aan deze klachten te accepteren als normaal.

De klachten kunnen tijdelijk verminderen, maar telkens er iets gebeurt met ons stress niveau, onze voeding of onze gezondheid, komen de klachten weer naar boven.

De meest voorkomende chronische klachten zijn:

• Pijn en bewegingsbeperkingen
• Nek en schouder klachten
• Neuralgieën
• Fibromyalgie
• Whiplash
• Migraine
• Asthmatische bronchitis

Hoe omgaan met chronische klachten?

Chronische klachten zijn niet altijd te onderschatten. Men krijgt een negatief zelfbeeld en de klachten die blijven aanhouden versterken dit alleen maar. Praat men erover met anderen, dan krijgt men vaak onbegrip te verwerken. De behandeling van chronische klachten is specifiek naargelang het soort klachten.

Wat men zeker weet is dat deze klachten er altijd zullen zijn, men moet vooral trachten om deze zo te behandelen dat men comfortabel verder kan leven. Heeft men beperkingen, dan moet men zich aanpassen en een manier zoeken om dit te omzeilen. Dikwijls is een verandering van levensstijl nodig.

De behandeling van chronische pijn

Chronische pijn onder controle krijgen begint met een verandering in levensstijl. Men moet de algemene gezondheid verbeteren, zorgen voor een ideaal gewicht, een goede nachtrust, de bloedsomloop verbeteren door meer te bewegen, roken en alcohol verbruik te stoppen. Deze maatregelen zullen de chronische pijn niet volledig wegnemen.

Het doel is om het pijnniveau te verlagen, de frequentie en de duur van het opkomen van de pijn te verminderen waardoor men terug actief kan deelnemen aan het leven. De behandeling vraagt een multidisciplinaire aanpak, een combinatie van leren omgaan met de pijn, medicatie, fysieke, beroepsmatige en gedragstherapie.

Bewegingstherapie bevordert de spieraanmaak zodat de pijnlijke zones beter gesteund worden door de spieren uit de omgeving, waardoor de pijn beter opgevangen wordt. Medicatie verdeeld in kleine dosissen over de hele dag helpt beter dan hoge dosissen een of twee keer per dag. Psychologische ondersteuning moet helpen om stress te verminderen, depressie en angst te voorkomen.

Onrechtstreeks zal dit ook van invloed zijn op het verminderen van de pijn intensiteit.

De behandeling van chronische migraine

Chronische migraine is een hoofdpijn die meer dan 15 dagen per maand en dit gedurende drie maanden voorkomt. De behandeling van chronische migraine heeft als doel de pijn zolang mogelijk weg te houden. Eerst en vooral dient men er een gezonde levensstijl op na te houden.

Cafeïne, tabak en alcohol gebruik stoppen omdat deze een duidelijke invloed hebben op het optreden van migraine aanvallen. Het nemen van voldoende slaap en stress vermijden. Pijnmedicatie mag enkel onder doktersvoorschrift en wanneer echt nodig.

In tegenstelling tot pijnmedicatie zijn er ook preventieve medicijnen die regelmatig moeten worden ingenomen en als doel hebben de frequentie en de ernst van de aanvallen te verminderen.

De lens in onze ogen hebben we nodig om beelden scherp te stellen. Hiervoor moet de lens duidelijk transparant zijn. In een normaal oog valt het licht door de transparante lens op het netvlies dat achteraan in de oogbol gelegen is. Hoe helderder de lens des te scherper het beeld is dat gevormd wordt.

Bij cataract is de lens wazig en zal ook het beeld dat gevormd wordt onduidelijker zijn. Het kan in één enkel of beide ogen voorkomen. Meestal is dit een ouderdomsziekte die niet besmettelijk of pijnlijk is.

Oorzaken van cataract

-Leeftijdsgebonden cataract: de ooglens bestaat uit water en eiwitten. Bij het ouder worden kunnen de eiwitten samenklonteren en ervoor zorgen dat de lens minder transparant wordt en een wazig beeld gaat geven.

-Niet leeftijdsgebonden cataract kan tal van oorzaken hebben:

1. Na een oogtrauma kan men cataract ontwikkelen. Dit kan nog tot een jaar na het oplopen van het trauma. In deze categorie heb je ook het ontwikkelen van staar na een andere chirurgische ingreep aan de ogen.
2. Cataract na straling: het overmatig blootstellen van de ooglens aan ioniserende straling (X-ray), infrarode straling of ultraviolette straling kan secundaire staar veroorzaken.
3. Diabetes patiënten kunnen een ontsteking krijgen ter hoogte van de ooglens en op deze manier cataract ontwikkelen.
4. Infecties bij het pasgeboren kind zoals herpes simplex, rubella, toxoplasmose, syfilis en het cytomegaal virus kunnen cataract geven.
5. Medicatie gebruik zoals het nemen van corticoïden.

Risicofactoren voor het krijgen van cataract

De grootste risico factor van cataract is de ouderdom. Hoe ouder men wordt, hoe meer kans men heeft om deze ziekte te ontwikkelen. Verder zijn er nog de familiale of genetische belasting, de aanwezigheid van diabetes, het gebruik van tabak en de langdurige blootstelling aan zonlicht die het risico vergroten.

Symptomen van cataract

De symptomen van cataract zijn niet zichtbaar in een vroeg stadium. Wanneer de cataract zich in een verder gevorderd stadium bevindt, is er een duidelijke beperking van het zicht, dat niet meer corrigeerbaar is door een bril. Er is een verlies aan contrast en schaduweffecten.

De kleurwaarneming is verminderd en er kunnen oplichtende cirkels (halo’s) ontstaan rond lichtpunten. Ook nachtblindheid of dubbelzicht via het getroffen oog kan voorkomen.

Behandeling van cataract

-Bij mensen met een vroegtijdig optreden van cataract kunnen geholpen worden door het aanpassen van hun bril of zonnebril door de schittering van het licht weg te nemen. Zorgen voor een betere verlichting bij het lezen of het fijne werk, alsook het gebruik van een vergrootglas kan helpen.

-De meeste symptomen zijn matig en het chirurgisch verwijderen van de bewolkte lens is pas nodig als men beperkingen heeft bij het uitvoeren van de noodzakelijke activiteiten van het dagelijks leven. Activiteiten die ook met een bril moeilijk zijn, zoals: auto rijden, lezen, het kijken naar computer of video schermen.Een vereiste hierbij is dat men zeker moet zijn dat er een duidelijke verbetering van het zicht zal optreden na de ingreep.

-Wanneer in het oog andere oorzaken voor het verminderde zicht aanwezig zijn, kan een operatie niet altijd helpen. Dit kan voorkomen bij glaucoom, macula degeneratie, diabetische retinopathie of een oogzenuwbeschadiging tengevolge van glaucoom.

-Een verwijdering van de wazige lens wordt meestal gecombineerd met het plaatsen van een kunststoflens. De sterkte ervan wordt een week voor de operatie bepaald.

Carnosine.

Bij cataract in de beginfase is het gebruik van carnosine zeer zinvol. Dit natuurproduct bestaande uit een verbinding van 2 aminozuren (beta-alanine en histidine) gaat de neerslag van eiwitten in de ooglens tegen. .

Soms geven ze aanleiding tot duizeligheid, misselijkheid, vermoeidheid en eventueel een gevoel van zwakte of de neiging tot flauwvallen. De symptomen van een opvlieger kunnen variëren in snelheid van optreden en in intensiteit.

Meestal zijn opvliegers de voorbode van de menopauze, maar er kunnen ook andere oorzaken zijn die het systeem beïnvloeden.

Het werkingsmechanisme van de opvliegers

Opvliegers zijn een reactie van het lichaam op de manier waarop het omgaat met een toename van warmte. De oorzaak is meestal een daling van het oestrogeen niveau in het bloed. Oestrogeen heeft immers een invloed op de hypothalamus, een deel van de hersenen die de temperatuur van het lichaam regelt.

Door een gebrek aan oestrogeen wordt de hypothalamus zeer gevoelig voor veranderingen in de temperatuur van het lichaam. De kleinste veranderingen kunnen deze warmte opwellingen in het lichaam veroorzaken.

Stress als oorzaak van opvliegers

Stress kan opvliegers veroorzaken door een fysiologische reactie van het lichaam op veranderingen in de temperatuur. Eén van de resultaten van het lichaam op de ‘stress’ reactie (hetzij emotionele of fysieke stress) is een toename van epinefrine (beter bekend als adrenaline) in het bloed.

Hierdoor zal de doorbloeding verhogen en als gevolg daarvan krijgt men een stijging van de temperatuur. Omdat opvliegers een reactie zijn op een stijging van de temperatuur, kan stress op deze manier ook opvliegers veroorzaken. De opvliegers die ontstaan zijn enkel bedoeld om de temperatuur van het lichaam te doen dalen.

Opvliegers door stress voorkomen

Doordat angst en stress opvliegers kunnen veroorzaken, kunnen we deze ook verminderen door een goed stress management en ontspanning technieken. Ook een verandering in de levensstijl zal stress voorkomen en op deze manier ook de opvliegers tegen gaan. Voorkom stressfactoren door sterke emoties te vermijden, cafeïne gebruik te verminderen, alcohol stoppen, cayenne uit gerechten weren en geen zware kleding te dragen.

Katoenen kleding is ideaal als men veel last heeft van opvliegers. Het uitvoeren van diepe ademhalingstechnieken ’s morgens en ’s avonds gedurende 15 minuten, om te ontspannen of om een opvlieger onder controle te krijgen. Meer bewegen door minstens 30 minuten per dag te wandelen, te zwemmen of te gaan fietsen. Slaap in een goed verluchte en niet te warme slaapkamer, zet de thermostaat eventueel drie graden lager zonder een extra deken te nemen.

Heeft men stress gevoelens na het werk of familiale gebeurtenissen, neem dan minimum een uur voor men naar bed gaat de tijd om te ontspannen.

Behandeling van opvliegers door stress

Naast een aanpassing van de levensstijl kunnen opvliegers tengevolge van stress ook medicamenteus behandeld worden. Antidepressiva werken omdat ze rechtstreeks de neurotransmitters in de hersenen aanpakken, die bij angst en stress betrokken zijn.

Toch moet men hier rekening houden met eventuele nevenwerkingen zoals misselijkheid, hoofdpijn, vermoeidheid en verminderde eetlust of sterke gewichtstoename. In aanvulling op medicatie, kan stress en  angst met succes behandeld worden doormiddel van psychotherapie alleen of in combinatie met antidepressiva.

De neiging tot opvliegers verbonden met de menopauze kan enerzijds met natuurlijke of niet-natuurlijke hormonen behandeld worden. Anderzijds bereikt men ook vaak zeer goede resultaten met plantencombinaties zoals die bijvoorbeeld te vinden zijn in het uitstekende preparaat natural estrogen van Life Extension

Het grootste probleem met maagzweren is dat veel mensen niet eens weten dat ze er hebben. De symptomen zijn vaag en men klaagt van buikpijn, misselijkheid en zich niet goed voelen.

Belangrijk is het herkennen van de symptomen, weten wat de oorzaken zijn en de bestaande  behandelingsmethoden kennen.

De symptomen van maagzweren

Het meest voorkomende symptoom van een maagzweer is een brandende pijn terhoogte van de maagstreek. Dit branderig gevoel is het resultaat van het inwerken van het maagzuur op de maagzweer zelf. Aangezien de zure maagsappen deze irritatie veroorzaken, ervaren de meeste mensen hun pijnlijkste momenten op een lege maag.

Dit gebeurt vooral ‘s nachts of in de vroege ochtenduren omdat de maag dan helemaal leeg is en enkel maagsappen bevat. Bovendien kunnen de symptomen komen en gaan, vooral wanneer het voedingspatroon gewijzigd wordt.

Een vergevorderde maagzweer kan andere symptomen geven die de ernst ervan benadrukken. Deze kunnen gaan van een zwarte ontlasting of donker bloed in de stoelgang. Braak neigingen en een verminderde eetlust. Een gevoel van zwakte die te wijten is aan bloedarmoede tengevolge van het bloedverlies of soms door bloedbraken.

De oorzaken van maagzweren

Wanneer men maagzweren heeft vastgesteld is het belangrijk te weten wat de oorzaak ervan is. Dit is belangrijk omdat een goede diagnose ook een gerichte behandeling mogelijk maakt, met meer kans op slagen. De primaire reden voor het optreden van maagzweren, is de aanwezigheid van een besmettelijke bacterie met name de Helicobacter Pylori.

Deze bacterie lijkt de meest voorkomende besmettingsbron te zijn bij het ontstaan van maagzweren. Toch zijn er nog andere oorzaken zoals het overmatig gebruik van niet-steroïdale ontstekingsremmers (NSAID’s), waaronder aspirine, ibuprofen en naproxen. Ook cortisone verhoogt de kans op beschadiging van het maagslijmvlies.

Symptomen van de aanwezigheid van de Heliobacter Pylori

Omdat maagzweren meestal veroorzaakt worden door de Helicobacter Pylori kan men zich afvragen welke symptomen deze bacterie geeft in vergelijking met de andere symptomen. De besmetting geeft meestal geen symptomen of deze die veel milder zijn dan die van een maagzweer. Ze kunnen gaan van een lichte misselijkheid, buikpijn of andere vage maagklachten. Meestal wordt men niets gewaar totdat er een maagzweer gevormd is.

Diagnose van maagzweren

Bij het diagnosticeren van de oorzaak van een maagzweer, wordt tegenwoordig rekening gehouden met de eventuele aanwezigheid van de Helicobacter Pylori. Het eerste wat men dan ook doet is de aanwezigheid ervan nagaan in de maagsappen. Is de test positief dan kan deze medicamenteus behandeld worden met medicatie die enkel op doktersvoorschrift kan verkregen worden.

Voor het vaststellen van een maagzweer verkiest men nog steeds een endoscopisch onderzoek waarbij men de zweer kan zien en eventueel een biopsie kan nemen.

De behandeling van maagzweren

1.Het toedienen van antibiotica: deze zal de aanwezigheid van de Helicobacter Pylori bestrijden wanneer deze de oorzaak is. Meestal geeft men een combinatie van twee of drie soorten antibiotica om te voorkomen dat de Helicobacter Pylori resistent zou worden.

2.Zuur remmers: Tegelijk met het toedienen van de antibiotica worden meestal ook zuur remmers gegeven om de zuurtegraad van het maagsap te verminderen of de aanmaak van maagzuur te verhinderen. Zuur remmers bestrijden de infectie niet, maar helpen de maagzweer te genezen door de irritatie weg te nemen.

3.Verandering van levensstijl: Hierbij is het belangrijk gezonder te gaan leven. Vermijdt overmatig gebruik van ontstekingsremmers. Stop roken, het drinken van alcohol en koffie. Alcohol beschadigt de darmwand terwijl koffie en roken de zuurproductie verhoogt.

4. Binnen de natuurlijke behandelingsmethoden moet men rekening houden met de goede resultaten die bij hardnekkige maagzweerneiging bereikt kunnen worden door de combinatie van zink samen met carnosine  . Alhoewel dit geen typische indicatie is geven deze twee voedselsupplementen samen vaak een zeer goed resultaat.

Belangrijk hierbij is de medische voorgeschiedenis van allergieën, astma en eczeem. De familiale voorgeschiedenis in verband met allergieën. Het seizoensgebonden voorkomen van de hooikoorts aanvallen. Door het bekijken van een druppel van de neusvloeistof onder de microscoop kan men vaststellen of de immuun cellen of eosinofielen die aanwezig zijn bij hooikoorts drastisch zijn toegenomen.

Een allergie specialist kan door middel van een contact test, het exacte allergeen bepalen dat de hooikoorts veroorzaakt. Men gebruikt hierbij een huidtest waarop verdunde oplossingen voor verschillende allergenen op de huid worden aangebracht. Een positieve reactie of rode bult bevestigt de allergie voor de stof. Je kan hooikoorts op verschillende manieren behandelen, naargelang de ernst ervan.

Symptomatische behandeling van hooikoorts

Wanneer de hooikoorts niet heel ernstig is kan men de symptomen behandelen waardoor de ongemakken verdwijnen.

-Vermijdt het contact met het allergeen: bij stuifmeel is dit niet altijd mogelijk. Stuifmeel van grassen en bomen zijn zeer kleine deeltjes die zich in de lucht bevinden. Zelfs wanneer men in een stad woont kan men er niet aan ontsnappen. Kent men het soort stuifmeel waar men op reageert, dan kan men voor men op reis gaat of een uitstap organiseert kijken in welke periode men daar geen last van heeft. Er bestaan immers kalenders waarop de allergenen aangeduid zijn.

-Het gebruik van antihistaminica: de meest voorkomende behandelingen voor hooikoorts zijn  antihistaminica die meestal zeer effectief zijn bij de behandeling van milde tot matige symptomen zoals jeukende, waterige ogen en niezen. Veel antihistaminica kan men bij de apotheek aankopen zonder voorschrift. Daar veel antihistaminica slaperigheid kunnen veroorzaken vraagt men best advies over het meest geschikte product. Antihistaminica kunnen bij hooikoorts genomen worden wanneer de symptomen al aanwezig zijn. De meeste producten moeten slechts één keer per dag genomen worden.

-Neussprays: neussprays worden ook gebruikt voor de behandeling van de symptomen van hooikoorts. Ook hier zijn er veel neussprays die zonder een voorschrift verkocht worden. Vraag de apotheker om advies en begeleiding opdat men een optimaal resultaat kan bereiken.

Medicamenteuze behandeling van hooikoorts

Bij ernstige vormen van hooikoorts kan het aangewezen zijn een gerichte medicamenteuze behandeling te ondergaan. Deze wordt uitsluitend voorgeschreven door een arts en op maat van de persoon die hooikoorts heeft.

-Orale corticosteroïden: corticosteroïden in pilvorm, zoals prednisolon, worden soms gebruikt voor het verlichten van ernstige allergische symptomen. Omdat het op lange termijn gebruik van orale corticosteroïden ernstige bijwerkingen kan veroorzaken zoals staar, osteoporose en spier zwakte, worden ze meestal gedurende korte perioden voorgeschreven.

-Nasale corticosteroïden: helpen zeer goed bij ernstige symptomen zoals een verstopte neus die gepaard gaat met ernstige neusbloedingen. Deze zijn veiliger bij een langdurige behandeling omdat ze plaatselijk worden aangebracht. Bijwerkingen zijn onder meer een onaangename geur of smaak en neus irritatie.

Immunotherapie als behandeling van hooikoorts

Immunotherapie is geen directe oplossing maar een lange termijn behandeling. Het helpt om het lichaam gewoon te worden aan de allergieverwekkende stof of allergeen en er minder hard op te reageren. De behandeling bestaat erin zeer kleine hoeveelheden van het allergeen te injecteren gedurende verschillende maanden, waardoor het lichaam langzaam gewoon wordt aan het product.

Gebeurt onder controle van een geneesheer om te kunnen ingrijpen bij problemen (soms zware allergische reacties). Immunotherapie is doeltreffend bij hooikoorts, daar waar andere middelen zoals antihistaminica niet meer werken. Nevenwerkingen zijn eerder zeldzaam.

Natuurlijke producten

Msm of methyl-sulfonyl-methaan  is een zwavelrijke molecule die het bindweefsel soepeler en steviger maakt en zo een gunstige invloed heeft op de basale membraan van het (neus)slijmvlies en helpt om de doorlaatbaarheid te verminderen, zodat de pollen het slijmvlies minder kunnen prikkelen.

Butterbur extract  ( het geconcentreerd extract van hoefblad) rijk aan petasin en isopetasin die een duidelijke vermindering van de hooikoorts neiging kan bewerkstelligen. Dit gebeurt door het verminderen van de spasmen van de gladde spiercellen en het verminderen van de zwelling van de slijmvliezen.

Best het gebruik van deze middelen al starten vooraleer de hooikoortsperiode effectief begint.

De benaming allergische rhinitis of hooikoorts verwijst naar de meest voorkomende symptomen, een verstopte en jeukende neus. Hooikoorts is een allergische reactie, een reactie van het immuunsysteem als antwoord op vreemde stoffen die men via de lucht inademt.

Hooikoorts verwijst meestal naar allergieën tengevolge van stoffen in de buitenlucht zoals pollen en schimmels. Het is een seizoensgebonden allergie die meestal in het voor- en najaar voorkomt en iedereen last kan geven ongeacht het geslacht. Ongeveer 15 tot 20 % van de bevolking heeft last van hooikoorts.

Symptomen van hooikoorts

De meest voorkomende symptomen van hooikoorts zijn:

• Voortdurend moeten niezen.
• Een constant lopende neus met verlies van een heldere druppelende vloeistof.
• Men heeft het gevoel dat de oren verstopt zijn.
• Waterige en bloeddoorlopende ogen die ook wel een allergische conjunctivitis genoemd wordt.
• Jeuk ter hoogte van de neus, het zachte verhemelte, oren, ogen en soms zelfs de huid.
• Vermoeidheid.
• Problemen van slapeloosheid.
• Dikwijls is er een verlies van de geur en smaakwaarneming waardoor men nauwelijks ruikt of proeft wat men eet.

Bijkomende symptomen van hooikoorts:

Het hebben van hooikoorts kan iemands levenskwaliteiten aanzienlijk verminderen. Een allergische rhinitis of hooikoorts kan ook een aanleiding zijn tot andere ziekten zoals sinusitis en astma. Van alle hooikoortspatiënten zal één persoon op de vier ook een astma ontwikkelen.

Veel mensen met allergieën hebben moeilijkheden met sociale en fysieke activiteiten. Men kan zich bijvoorbeeld minder goed concentreren tijdens de allergische periode. In het pollen seizoen kunnen deze personen ook moeilijk buitenkomen zonder last te hebben van hun allergieën.

Oorzaken van hooikoorts

Bij hooikoorts vraagt men zich dikwijls af welke oorzaken deze symptomen veroorzaken. Algemeen gezien kan eender welke stof een allergische reactie veroorzaken. Bij hooikoorts is dit het contact met plantaardige eiwitten.

De reactie treedt pas op wanneer deze persoon meermaals in contact komt met het eiwit. Veel bomen, grassen en onkruid produceren uiterst kleine, lichte, droge eiwit deeltjes die we stuifmeel noemen. Dit stuifmeel wordt door de wind  verspreid en via de lucht geïnhaleerd.

Deze stuifmeeldeeltjes zijn meestal de mannelijke geslachtscellen van de plant en minder dan 40 micrometer in diameter. Ook al is het stuifmeel niet te zien in de lucht, toch zijn zij de stimulators die hooikoorts veroorzaken. Een andere oorzaak van hooikoorts is de aanwezigheid van bepaalde schimmels die zich ook door de lucht verplaatst worden. Ze zijn niet seizoensgebonden omdat ze zowel binnen als buitenshuis kunnen groeien.

Deze schimmels kunnen groeien in rottend hout, op zolders en in kelders waar er weinig luchtcirculatie is. Vochtige plaatsen zoals badkamers en ruimten waar levensmiddelen bereid, opgeslagen of verwijderd worden. Het krijgen van hooikoorts is meestal genetisch beïnvloed en reeds bij de geboorte aanwezig. Daarom ziet men meer gevallen met hooikoorts wanneer er andere leden van een familie deze allergie hebben.

Er zijn dan ook vaak andere ziekten aanwezig zoals het hebben van astma, eczeem of de aanwezigheid van neus poliepen. Soms verbetert hooikoorts bij het ouder worden en in andere gevallen zoals bij een zwangerschap kan deze verergeren.

Video

Via deze weg gaat de buitenlucht naar de luchtpijp, de luchtpijptakken om vervolgens de longen te bereiken. Luchtwegen infecties en ontstekingen kunnen op elk niveau voorkomen.

Besmettelijkheid van een luchtweginfecties en ontstekingen

De meeste luchtweginfecties zijn virale besmettingen en soms zijn ze van bacteriële aard. Toch zijn ze besmettelijk en kunnen ze verspreiden van persoon tot persoon door inademen van respiratoire druppels bij het hoesten of niezen. Via de handen wanneer we deze niet wassen nadat we aan de neus geweest zijn.

Oorzaken van een luchtweginfectie of ontsteking

Dikwijls is er een rechtstreekse besmetting van het slijmvlies van de bovenste luchtwegen. Hier worden ze tegengehouden door een natuurlijke mechanische barrière(neushaartjes) en een immunologische barrière door ons immuunsysteem (IgA). De haartjes op het slijmvlies in het luchtwegsysteem, borstelen de indringers als het ware naar buiten.

Anderzijds doet ook het immuunsysteem zijn werking om de invasie van de ziekteverwekkers of microben te neutraliseren. De adenoïden en amandelen gelegen in de bovenste luchtwegen maken deel uit van het immuunsysteem en helpen bij de bestrijding van infecties. Ondanks al deze goed ontwikkelde verdedigingsmechanismen kunnen er toch nog luchtwegontstekingen en infecties ontstaan.

Risico factoren voor luchtweginfecties en ontstekingen

Algemene risicofactoren voor infecties van de bovenste luchtwegen zijn:

• fysiek of nauw contact met iemand met een infectie van de bovenste luchtwegen
• slechte handhygiëne na contact met een besmet persoon,
• nauw contact met kinderen in groepen
• scholen of opvang centra
• contact met groepen die leven in een gesloten omgeving tijdens reizen
•  tours of cruises
• rokers tasten de weerstand van hun slijmvliezen aan en vernietigen de neushaartjes
• verblijven in ziekenhuizen of verpleeghuizen
• mensen met een verlaagde immuniteit zoals HIV patiënten of na orgaantransplantatie
• aangeboren immuun afwijkingen
• langdurig gebruik van steroïden en anatomische afwijkingen zoals bij gezicht trauma
• bovenste luchtwegen trauma of nasale poliepen

Symptomen voor luchtweginfecties en ontstekingen

De symptomen zijn meestal afhankelijk van het soort toxines dat de ziekteverwekkers vrijmaken alsook het resultaat van de inflammatoire verdediging door het immuunsysteem.

Algemeen krijgen we: neusverstopping, neusloop neusafscheiding (kan veranderen van wit naar groen), belemmerde neusademhaling, niezen, pijnlijke of kriebelende keel, pijn bij het slikken, hoesten, algemeen ziekte gevoel en koorts (komt vaker voor bij kinderen).

Behandeling bij luchtweginfecties en ontstekingen

Algemene therapie

1.In de meeste gevallen gaat het over een virale infectie waar geen behandeling voor nodig is. Rust is aangewezen, maar normaal werk mag uitgevoerd worden. Voldoende drinken is nodig om vochtverlies tegen te gaan.

2.Soms is het nodig om medicatie toe te dienen.

• Medicatie om de koorts en eventuele pijnen tegen te gaan
• Antihistaminica zijn nuttig om nasale afscheidingen en congesties te verminderen
• Neusdruppels om de afscheiding van slijm te verminderen
• Hoestmedicatie om het hoesten te verminderen

Alternatieve therapie

• Kruidenthee gemaakt van zoethout verlicht een zere keel.
• Honing is heilzaam bij het onderdrukken van hoest bij kleuters met infecties van de bovenste luchtwegen en men kan het toevoegen aan warm water of thee met citroensap.
• Echinacea is een kruidenmiddel dat vaak gebruikt wordt bij de behandeling van infecties van de bovenste luchtwegen. Het zou de duur van de infectie aanzienlijk verminderen.
• Het gebruik van orale vitamine C heeft als doel de duur van de symptomen te verminderen.
• In een vroeg stadium van de infectie kan vlierbessen siroop en dennenknoppen siroop  de symptomen van hoesten aanzienlijk verbeteren.

Indien men deze niet behandelt kan het problemen veroorzaken zoals: pijn in de borststreek, slikproblemen, verzweringen, littekens met vernauwingen in de slokdarm en in het ergste geval kunnen er op de ontstekingsplaatsen kankercellen gaan groeien.

Oorzaken van slokdarmontstekingen

Slokdarmontstekingen kunnen veroorzaakt worden door een infectie of irritatie van de slokdarm. Infecties kunnen veroorzaakt worden door bacteriën, virussen of schimmels, wanneer het immuunsysteem verzwakt is. Bij een schimmelinfectie gaat het meestal om een candida infectie die zeer goed te behandelen is met schimmeldodende medicatie.

Bij virale infecties is Herpes de boosdoener en worden er anti virale middelen toegediend. Om in deze gevallen het immuunsysteem te stimuleren zijn beta-glucanen  zeer waardevol.

Er kunnen ook irritaties optreden ter hoogte van de slokdarm zonder dat er sprake is van een infectie. Wanneer het maagvocht frequent in de slokdarm terug vloeit spreken we van een gastro-oesofagale reflux. Het maagzuur dat heel erg zuur is (maagzuur problemen), verbrandt het slijmvlies van de slokdarm. Een reflux kan veroorzaakt worden door: veelvuldig braken, slokdarmoperaties, pijnstillers zoals aspirine, anti-inflamatoire medicatie, te weinig drinken of bestraling bij radiotherapie.

De kern van het probleem is toch meestal het blijven openstaan van de maagingang door een verzwakking van de ring doorheen het middenrif.

Symptomen bij slokdarmontstekingen

Bij een slokdarmontsteking kan je specifieke symptomen waarnemen:

• Moeilijkheden en/of pijn bij het slikken.
• Maagzuur proeven in de mond.
• Het ontstaan van zweren in de slokdarm.
• Het gevoel hebben dat er iets in de keel vastzit.
• Misselijkheid en braken.
• Pijn terhoogte van de borststreek die soms verward wordt met een cardiaal probleem.

Hoe slokdarmontstekingen opsporen?

Om slokdarm ontstekingen op te sporen zijn er verschillende onderzoeksmethoden. Zodra de arts een grondige lichamelijk onderzoek heeft uitgevoerd, kan men meer specifieke testen gaan uitvoeren. Deze omvatten:

1.Het endoscopisch onderzoek van de slokdarm: met een lange, flexibele en verlichte buis, de endoscoop, zal men in de slokdarm het slijmvlies gaan bekijken en eventueel een biopsie nemen.

2.De biopsie: is een klein stukje weefsel dat via de endoscoop afgenomen wordt uit het ontstoken gebied. Deze biopsie is nodig om na te gaan over welk soort ontsteking het gaat en /of er kankercellen aanwezig zijn in het weefsel.

3.Slikact: Dit is een onderzoek van de slokdarm waarbij men bariumpap moet drinken en men eerst en vooral onder rx-scopie de beweeglijkheid van de slokdarm nagaat. Barium zal anderzijds ook een laagje vormen op het slijmvlies van de slokdarm waardoor we abnormaliteiten in beeld kunnen brengen.

Een uitstulping kan een tumoraal proces betekenen, terwijl een onderbreking van het slijmvlies een zweer kan weergeven.

Het behandelen van slokdarm ontstekingen

De behandeling van slokdarm ontstekingen is afhankelijk van de oorzaak. Mogelijke behandelingen omvatten: medicijnen die de zuur productie verminderen of blokkeren zoals de medicatie voor brandend maagzuur. Antibiotica, antischimmel producten of antivirale medicatie voor de behandeling van een infectie.

Pijn medicatie die oraal kan ingenomen worden. Intraveneuze (door ader) voeding bij ernstige vormen van slokdarmontstekingen, zodat de slokdarm kan genezen en de kans op ondervoeding of uitdroging te verminderen.  In laatste instantie is soms een operatie nodig om het beschadigde stuk slokdarm weg te nemen maar meestal om de doorgang door het middenrif terug te verkleinen.

Comfort verbeteren door voedingsaanpassingen

• Vermijd kruiden zoals curry, chilipoeder, peper en nootmuskaat.
• Vermijd harde voedingsmiddelen zoals noten, crackers, en rauwe groenten.
• Vermijd zure voedingsmiddelen en dranken zoals tomaten, sinaasappelen, grapefruits en hun sappen.
• Geen alcohol en stop met roken
• Gebruik zacht voedsel zoals appelmoes, gekookte granen, aardappelpuree, pudding en eiwitrijke shakes.
• Veel mensen hebben ook succes geboekt met het gebruiken van Oesophaguard  op basis van sinaasappelschilextract ! Het proberen waard. Niet duur, vaak efficiënt en zeer veilig.

Meestal gaat het om bacteriële infecties, maar ook andere micro organismen kunnen voor ontstekingen zorgen.

Normaal worden bacteriën sneller uitgewaterd dan dat ze een ontsteking kunnen geven. Werkt de lichamelijke weerstand minder goed, dan kunnen de bacteriën overleven en ontstekingen geven.

Soorten urineweginfecties

De verschillende soorten zijn in te delen in:

1.De wijze van voorkomen

• Acute urineweg infecties: komen plots op en geven symptomen zoals pijn, koorts, geur en kleurveranderingen.
• Chronische urineweg infecties: deze blijven langer problemen geven met weefselveranderingen terhoogte van het ontstoken gebied. Er kan bindweefsel gevormd worden dat het normale weefsel vervangt en ook de werking op die plaats vermindert of voorkomt.

2.De locatie van infectie

• Nephritis: dit is een ontsteking in de nier zelf en meer bepaald het buitenste gedeelte van de nier waar de eigenlijke filtering van het water gebeurt.
• Pyelonephritis: een ontsteking in het nierbekken, de plaats waar al de urine zich verzamelt alvorens via de urineleider naar de blaas te vloeien.
• Cystitis: een mooiere benaming voor een blaasontsteking.
• Urethritis: een ontsteking van de urineweg die de urine van de blaas naar buiten brengt.

Hoe urineweginfecties herkennen?

-De aanwezigheid van bacteriën of andere micro-organismen in de urine. De urineweg is in normale omstandigheden een steriele omgeving en wanneer deze infecteert krijg je symptomen die afhankelijk zijn van de soort urineweginfectie.

-Bij een blaasontsteking krijgt men een drang om frequenter en veel te gaan wateren. Anderzijds zijn er moeilijkheden bij het wateren en een branderig gevoel of pijn tijdens het wateren. De urine is troebel, slecht ruikend en er kan bloed in de urine worden waargenomen.  Onderbuik pijn, krampen en koorts kunnen optreden wanneer de ontsteking acuut opkomt.

-Pyelonephritis geeft een ernstige en plotse pijn in de flank aan de kant van de ontstoken nier. Men heeft meestal een hoge koorts, koude rillingen, dysurie (moeilijkheden bij het wateren), bloed in de urine, last van misselijkheid en braken.

-Bij mannen kan een bacteriële prostatitis voorkomen met pijn in de penis, scrotum pijn, branderigheid of pijn tijdens het urineren, een troebele stinkende urine, pijn in de onderrug en koorts.

-Infecties van de hogere urinewegen kunnen indien onbehandeld levensbedreigende vormen aannemen. Deze kunnen gaan van nierfalen tot een sepsis( ontsteking rechtstreeks in het bloed). Bij sepsis kunnen de symptomen variëren van bewustzijnsverlies, misselijkheid, braken, hypotensie en shock.

Het behandelen van urineweginfecties

-De eerste stap in de behandeling van urineweginfecties is de preventie. Deze omvatten het veelvuldig drinken van water, urineren direct nadat de drang tot wateren opkomt en dit niet uitstellen. Cranberry sap  drinken zorgt ervoor dat de bacteriën en micro-organismen in het systeem zich niet kunnen vasthechten aan de wand. Hierdoor worden ze beter uitgewaterd en kan er geen ontsteking ontstaan.  Dit natuurproduct heeft al talloze infecties bij heel veel vrouwen helpen voorkomen.

-Vrouwen kunnen best onmiddellijk na de geslachtsgemeenschap, de genitale regio spoelen. Na het toilet bezoek het gebied schoonvegen van voor naar achteren toe. Veelvuldig zeep vermijden en steeds een aangepast ph neutraal product gebruiken om het onderlichaam te reinigen. Andere verzorgingsproducten kunnen irritatie geven van de ureter.

-Vroegtijdig herkennen van de symptomen voorkomt complicaties. Een arts zal een antibioticum voorschrijven aangepast aan de soort ontsteking die men heeft.

-Bij complicaties van urineweginfecties is een ziekenhuisopname noodzakelijk omdat de antibiotica dan intraveneus gegeven kunnen worden en op die manier vlugger werken.